Tegenwoordig loopt iedereen er straal voorbij. Het is het enige schap dat rond 8 uur ’s avonds in de super nog vol ligt. Zacht melkerig vierkant witbrood. Het compacte, vochtige, kneedbare brood. Geen enkele weerstand als je er een hap van neemt. Nul ruggengraat. In de wijde omtrek geen vezel te bekennen. Memory foam voor de tanden. Het brood dat het verst af staat van brood en het dichtst in de buurt komt van comfort food. Het snoep onder de broden.

“Als we met ogen open strelend de duizend kleuren verbeelden. Is het dan genoeg?” schreef ik tijdens de eerste keer dat ik in quarantaine zat, vijftien juli 2021. Wanneer is een mens tevreden? Wat heb ik nodig om het opgesloten zitten in een kamer dragelijk te maken. Dag in dag uit series kijken, scrabble spelen en je af en toe goed vervelen. Misschien is het een bedoening die we als mensen gewoon even uit moeten zitten.

Of we het nu willen toegeven of niet, het benoemen van het negatieve lijkt soms makkelijker dan te zoeken naar de positieve momenten in het leven. Met name in zware tijden. Maar toch, als we diep graven, zal er altijd wel een sprankje positiviteit ronddwalen. Ook in de meest donkere dagen. En laten we daar nu eens achter proberen te komen.

De uitspraak ‘altijd jezelf zijn’ is er een die we waarschijnlijk allemaal al meer dan eens hebben gehoord, of zelf hebben uitgesproken naar een ander. Het is er een die makkelijk over je tong rolt wanneer iemand zijn of haar onzekerheden bespreekbaar maakt. ‘’Als je maar jezelf blijft.’’

Net nadat ik al mijn moed heb verzameld om de deur uit te stappen, de gezamenlijke ruimtes in. Weg uit de beschermende warmte van mijn eigen kamerindeling, hoor ik het wilde gejuich van mannenzweet, berenhonger, en zuipmentaliteit. Rust daalt op mij neer. Het begint. Het geluid van droge kelen, scherpzinnige blikken en abrupte ademteugen trekken de stilte uit de kamer.

Sedert jaar en dag ren ik, als eenieder, vanuit mijn dorpje Molenhoek regelmatig naar Nijmegen om de hamsters van de AH te bemachtigen.

De verkeersregels zijn wettelijk vastgelegd. Alle weggebruikers dienen zich daaraan te houden. Rechts houden op de rijbaan, links inhalen, stoppen voor een rood verkeerslicht etc. In het Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990 (Rvv) zijn al deze verkeersregels uitgewerkt. Ik rijd op een druilerige dag van mijn werk naar huis, het loopt tegen zessen en het is al donker.

De sloppenwijk Nyalenda is de grootste sloppenwijk van de stad Kisumu in Kenia en strekt zich uit langs de zuidelijke grens ervan.

Laatst werd ik tijdens de persconferentie over de coroneske grappenmakerij geconfronteerd met een term die ik nog niet eerder had gehoord: 2G. ‘Weet jij wat dat is?’ vraag ik aan mijn vrouw. ‘Geen gelul,’ zegt ze. Na wat langer geluisterd te hebben, bleek het te maken te hebben met de nieuwe maatregelen die werden afgekondigd.

Ik ben me toch een partij verstandig geweest deze week! Dat is gewoon opvallend te noemen. Jammer dat, wanneer ik denk aan verstandig zijn meteen ook het woord ‘saai’ in me op komt. Al ben ik altijd wel iemand geweest die de meeste beslissingen met mijn verstand neemt in plaats van met mijn gevoel. Maar ik denk niet per definitie dat ik heel erg saai ben.

De zwartepietendiscussie concentreert zich nog slechts om zijn kleur waarbij zelfs de roetvegen nog een schijnoplossing blijken. De benaming zwarte Piet zou dan nog steeds gebaseerd zijn op raciale stereotypes. Maar ik wil het eigenlijk helemaal niet hebben over de kleur van welke Piet dan ook. Ik wil het hebben over zijn roe, de zak en Halloween.

Dit bewijst maar dat dieren niet heel anders zijn dan mensen. Hoewel de theorie laat zien dat de mens verschilt op het punt van intelligentie, begin ik echt mijn twijfels te hebben.Als het puntje bij paaltje komt, knikken we mee en gaan we de groep achterna. Als een stel losgeslagen koeien.

'Er bestaan geen feiten, alleen interpretaties,’ stelde Friedrich Nietzsche ooit en daaruit vormt men zich een mening. Een mening is dus niets anders dan de persoonlijke vertaling van je eigen interpretaties. En een mening moet je hebben, anders tel je niet mee. Al is het alleen maar om te laten weten tot welk kamp je behoort. Of beter nog, tot welk kamp je wilt behoren en wat je uit wilt stralen.

Ik ben een denker, soms zelfs dag en nacht. heel vermoeiend met vlagen. Maar ja. Hoe doe je dat dan? Hoe laat je je gedachten los, hoe ga je aarden? Ik ging naar een een masseuse die ook voetreflexologie beheerst.

<p>Materialisme is tegenwoordig de doorn die ons allen heeft verdoofd. We willen meer en meer om op te vallen, stoer te zijn en misschien ons geweten om de tuin te leiden. Liefde wordt door velen uitgedrukt in dure cadeaus.</p>

Heb je als mens, sociaal wezen, dan niet het recht om wat liefde en affectie (of noem het troost, whatever) te zoeken in andere comforting oorden. Vooral wanneer je deze levensbehoeftes hebt gemist in je op de klippen gelopen relatie.

Het lijkt erop dat er al jaren een virus in ons land wondwaart, de lingua. De taalunie heeft besloten dat een bijvoeglijk naamwoord niet alleen maar iets zegt over het bijbehorend zelfstandig naamwoord, maar ook iets mee kan delen over iets anders.

Mijns inziens is het leven een volstrekt zinloze actie. En nee hoor, ik ben niet depressief en geniet van de dingen die er zijn. Maar heb ik daarom gevraagd?

In Amsterdam is aan het Kleine Gartmanplantsoen het volgende devies op de toegangspoort van de voormalige gevangenis te lezen: ‘Homo sapiens non urinat in ventum’, het is potjeslatijn, maar vrij te vertalen als ‘Een mens moet niet tegen de wind in pissen’.

De coronamaatregelen vormen een goede reden om er eens niet op uit te gaan, eens niets te doen. Een rechtvaardiging naar de buitenwereld maar meer nog naar jezelf. Om te vertragen. Slowdown zou ik het dan ook liever noemen.