Wat begint als een onschuldige kreet van mijn kleinkinderen (“Six-Seven!”), eindigt in een overdenking over memes, brainrot en de vraag of alles wat viraal gaat ook echt onschuldig is.

Jan Dalm over zijn ergernissen aan de taalverloedering die ons land sinds de jaren '70, maar vooral de laatste jaren teistert.

Jan Dalm over de vraag wat nu beter is: voorkomen of genezen? Laat je je vaccineren of grijp je liever naar de medicijnen als het kwaad al geschied is?

Ja hoor, de aanloop naar de verkiezingen is ‘weer’ in gang gezet, we moeten er ‘weer’ aan geloven, we gaan ‘weer’ kiezen. Tja...

‘Voor dieren is in Nederland meer aandacht dan voor asielzoekers’, zei mijn taalmaatje laatst. Hij is gevlucht uit een Islamitisch land omdat hij er gezocht werd om zijn kritiek op de overheid daar.

Het leven is niet veel meer dan vallen en opstaan, ofwel een proces waarbij we leren om te gaan met tegenslagen en mislukkingen. Dat maakt ons weerbaar en daar groeien we van.

Sommigen zijn er meesters in, iemand met een kluitje het riet in sturen, met verhullende termen in een poging daarmee iets fraaier of anders voor te stellen dan wat het echt is, maar waarbij er in werkelijkheid geen zak verandert. Neem bijvoorbeeld de aanduiding: ‘gastarbeiders’, hoe vaak is daar al niet mee gegoocheld? Buitenlanders, immigranten, etnische minderheden, allochtonen, en nu zijn het nieuwe Nederlanders of medelanders. Het gebruik van vriendelijke begrippen, ook

Natuurlijk snap ik het doel van deze nieuwe wet: slachtoffers van seksueel misbruik beter beschermen. Eén van de kaders daarin is dat er overduidelijk wederzijdse toestemming moet zijn voor de uitvoer van seksuele handelingen. Er moet een duidelijke ‘ja’ zijn en als deze niet klinkt, geldt dat dus als een duidelijke ‘nee,’ ook al wordt dit laatste niet uitgesproken.

….maken stinkende wonden. Volgens mij een waarheid als een koe. Ondanks de zalvende woorden van allerlei omhooggevallen wetenschappelijke logen die zich koesteren aan de warmte van een spotlicht in de hoop op enige aandacht en erkenning. Sodemieter nou toch eens op met al die binnengegraaide kennis dat zo nodig geëxposeerd moet worden en dan vooral nog ter eer en meerdere glorie van vooral jezelf als één of andere psycholoog, criminoloog, deskundoloog of welke ander loog dan

Door: Jan Dalm Wij komen nog wel eens in Kenia, niet voor een vakantie maar omdat we een stichting hebben waarmee we daar kinderen aan onderwijs helpen.

Bedank ik een autobestuurder met een opgestoken wijsvinger omdat hij mij op mijn fiets voorrang verleent terwijl ik dat niet had, komt hij me achterna en rijdt me klem. Stapt vervolgens met een rood hoofd uit en vraagt me ‘HAD JE WAT?!’

‘Is jouw vrouw ook zo droog?’ werd mij door een goede vriend als een slag bij heldere hemel gevraagd. ‘Ach ze kan soms wel leuk uit de hoek komen, maar een groot podium zit er volgens mij niet in,’ reageerde ik. ‘Nee lichamelijk bedoel ik,’ zei mijn vriend‘. ‘Oow daar heeft ze tal van vochtinbrengende zalfjes voor waar ze zich elke ochtend en avond volledig mee insmeert, dat moet dan even intrekken en dan trekt het weer allemaal strak, althans dat denkt ze,’ reageerde ik verd

Lang geleden lag het hoofd van een ter dood veroordeelde man op het hakblok; het verhaal ging dat hij iemand had vermoord. Net voordat de beul het vonnis wilde uitvoeren riep de man: “STOP, ik voel een beestje op mijn nek, kunt u deze even wegjagen, anders sterft het ook.” Direct geloofde niemand meer dat hij een moordenaar was, dit moest een goede man zijn zonder kwade bedoelingen. Het beestje kreeg de naam `lieveheersbeestje’ omdat iedereen dacht dat het w

Ik wil nog even terugkomen op mijn laatste en voorlaatste zwam over de olifant, de mug en het belang om soms eens wat te twijfelen. Ik wil dat even koppelen aan de verschrikkelijke gebeurtenissen in onze wereld, met name nu even aan dat wat er in Israël allemaal gaande is. Dat olifantje wordt sneller groter dan ik dacht.

Een mug is een mug, een olifant is een olifant. Dat lijkt me niet zo moeilijk. Toch is de praktijk een stuk weerbarstiger. Wat voor de één een mug is, is voor de ander een olifant…. De mens neemt de wereld om zich heen nu eenmaal vanuit zijn eigen beperkte perspectief waar, en dan ook nog eens met maar vijf zintuigen.

Binnen onze maatschappij bekruipt mij steeds vaker het gevoel dat je altijd en overal een mening over moet hebben. En als je er uiteindelijk één hebt, dat je deze ook nog eens altijd maar weer en overal staande moet zien te houden, anders word je ongeloofwaardig. Freek de Jonge heeft een mening al eens vergeleken met een erectie.

‘Schijnt het zonnetje eindelijk een keer lekker, ben je heerlijk in je tuintje aan het werk, komt er weer zo’n ouwe gek langs op zo’n brommer met van die brullende uitlaten,’ zei mijn buurman toen ik thuis kwam. ‘Lawaaiterreur is het en ze moeten het verbieden.’ Dat hij met z’n grote bek en z’n kettingzaag op dat moment meer kabaal maakte dan ik, schoof hij gemakshalve even van zich af.

Ineens zag ik het en weet het inmiddels zeker, er is buitenaards leven en ze zijn al onder ons. Ze proberen onze vermeende beschaving te ontwrichten en zitten ondertussen op tal van strategische plaatsen. Maar ze maken fouten, die ga je alleen pas zien als je het door hebt, met dank aan onze grote denker Johan Cruijff. Een paar voorbeelden…..

In Finland is een saunabezoek bijna net zo gewoon als poepen en er zijn genoeg Finnen die er dagelijks gebruik van maken. Op een bevolking van 5,5 miljoen Finnen zijn er naar schatting 3 miljoen sauna’s. Je vindt ze daar dus makkelijker dan bij ons een kapperszaak en dat is al niet zo lastig. Het is in Nederland de branche met de meeste aanbiedingspunten, bijna 13000 stuks.

Ik ga maar even voorbij aan mijn ergernis dat alles wat in goed Nederlands zou kunnen worden uitgedrukt, tegenwoordig in het Engels moet. Het is een vorm van interessantdoenerij waar ik bulten van krijg en potten zalf voor nodig heb. De overtreffende trap van dit fenomeen is dat het ook nog eens afgekort wordt, en de zalf uiteindelijk niet meer helpt…. Dat ik die strijd ga verliezen is duidelijk, maar het valt me zwaar. Soms dringt er zich daarom nog een stuiptrekking op, dez