Giftige nevel..

Om in beweging te blijven stap ik soms zomaar op de fiets; niet gepland. Zodra ik afsla van de mij bekende weg trekt het weidse landschap open en ligt de polder voor me. Het is nog vroeg in het voorjaar, rond maart, als het land al bewerkt is en tussen de strakke voren de eerste groene puntjes verschijnen. Piepkleine plantjes die net boven de grond durven komen en zich voorzichtig naar het zonlicht richten.

Nog wat later zal de tractor over het land rijden. Met lange uitschuifbare armen beweegt hij zich voort, terwijl uit de sproeikoppen een fijne nevel vrijkomt. Even blijft die hangen boven de grond, voordat hij neerdaalt op de jonge aanplant.

Bij gangbare teelt gebeurt dit vaker dan eens. De oogst moet worden beschermd, de opbrengst verzekerd. Toch dringt zich onderweg steeds dezelfde vraag op: wat betekent dit alles op termijn, voor de bodem, voor ons lichaam, voor dat van onze kinderen en kleinkinderen.

Die gedachte neem ik mee wanneer ik enkele weken later een biologische tuinder bezoek. In zijn koude kas, terwijl het buiten nog licht aan het vriezen is, maar binnen de winterpostelein, spinazie en rucola rustig doorgroeit. Alles staat keurig op rij, gevoed door vruchtbare humus en …tijd. In een groot bassin wordt het regenwater opgevangen waarmee de planten worden besproeid.

Hij vertelt vol passie over zijn eerste zaailingen, over een levende bodem en over evenwicht. Over natuurlijke vijanden, micro-organismen en het geduld dat daarbij hoort. De gifspuit komt hier niet aan te pas. Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk. Dit is geen productieproces, maar een ambacht.

Bij het afscheid vult hij een kistje met aardappels, een struik boerenkool en wat verse kruiden. Zodra ik het kistje oppak om mee te nemen, denk ik aan de polder, aan de nevel en aan de keuzes die wij mensen iedere dag opnieuw maken, vaak zonder erbij stil te staan.