Het Land van Speelgoed

Het Land van Speelgoed is een betoverende plek waar kinderen door een koetsier worden gelokt met spelletjes, snoep en eindeloos plezier. Er zijn geen regels, geen school en niemand hoeft te werken. Wie er te lang blijft en alleen maar plezier maakt, ontdekt dat dit een hoge prijs heeft: de kinderen veranderen langzaam in ezels en raken hun vrijheid kwijt…

Dit verhaal van Pinokkio gaat over dwaasheid, onverantwoordelijkheid en domheid. Vervang kinderen door mensen, neem Neil Postman’s Amusing ourselves to death als context, en het lijkt verdacht veel op onze samenleving vandaag de dag. Het Land van Speelgoed laat zien dat eindeloos plezier zonder grenzen gevaarlijke gevolgen heeft. En daar zijn we nu. Iedereen in dit deel van de wereld is bezig met “ikke” en “meer”. En onopgemerkt door deze groep rollen we een nieuwe periode van fascisme in.

"Fucking bitch", roept de agent in overheidsdienst nadat hij net een onschuldige vluchtende vrouw twee keer door haar hoofd heeft geschoten, alsof het een lastige vlieg betrof. In plaats van ontslag en gevangenisstraf krijgt de moordenaar rugdekking van vice president Vance. Dit fascistische geweld wordt dus gelegitimeerd en genormaliseerd door de bestuurders van het land van de vrijheid. Het vertoont grote gelijkenissen met de opkomst van de SS. Een kwetsbare groep wordt als zondebok aangewezen en krijgt de schuld van alle problemen. Deze groep - zogenaamd migranten, maar meestal gewoon geboren in de VS - wordt opgejaagd, opgesloten, vervolgd of simpelweg doodgeschoten op straat.

De Amerikaan is zolang hij bestaat een bloeddorstig wezen geweest. Het heeft in zijn bestaan meer slachtoffers gemaakt dan Hitler en Stalin bij elkaar. Denk alleen al aan de tientallen miljoenen indianen. De dodenmarsen kennen we van de gevangenen uit de concentratiekampen aan het einde van nazi-Duitsland, maar de Amerikanen deden dit honderd jaar eerder al met de Indianen, de Trail of tears genaamd. Van Mexico is meer dan de helft van het land geannexeerd uit zogenaamde strategische veiligheidsoverwegingen, oorspronkelijke bewoners zijn verjaagd, opgesloten en vermoord, en grondstoffen onrechtmatig toegeëigend.

Groenland staat op het punt te worden ingenomen. De president van een soeverein land wordt gekidnapt. Genocide in Gaza wordt gefaciliteerd. De media framen het als incidenten, en dat is niet toevallig, de machthebbers willen niet dat de burger een totaalplaatje voorgeschoteld krijgt. Als die burger er namelijk bewust van wordt dat het fascisme opnieuw wordt uitgerold, zou die electoraal wel eens van gedachten kunnen veranderen. Daarom wordt de burger overvoerd met allerlei non-discussies, over migranten, over vuurwerk, over gender, over de wolf. Flooding the zone heet die strategie, die ervoor zorgt dat de burger in verwarring is en blijft, maar bovenal vooral niet in gesprek komt met elkaar. Het gevolg is dat mensen zich niet kunnen organiseren om in verzet te komen tegen het opkomende fascisme.

We zijn te lang in het land van speelgoed. We veranderen in ezels en raken onze vrijheid kwijt. De koetsier blijkt geen bondgenoot, maar een gewetenloze psychopaat. Iedereen kent het verhaal van de kikker in een pan water die langzaam aan de kook wordt gebracht, tegen de tijd dat het water levensgevaarlijk begint te koken is het te laat voor de kikker. Voor de duidelijkheid, wij zijn de kikker, het water het fascisme. Daar zijn we nog niet, we kunnen ons nog verenigen.

Het kan, via één Europa, niet omdat het trending, sexy of rendabel is, maar omdat het moet. Dit gaat niet vanzelf over. Het land van vrijheid werd beschermd door een flinterdun laagje internationaal recht, maar dat wilden we niet onderhouden. Dat was te duur, kostte te veel tijd, was saai, maar werd bovenal ervaren als vanzelfsprekend en iets wat anderen wel deden. We kunnen het ook niet doen, dan is het wachten op de eersten die terugkomen zonder benen, mensen die verdwijnen, een avondklok, en alleen nog vrijheid voor diegene die van mensen ezels hebben gemaakt.