Kerststress

The most wonderful time of the year. Zodra de dagen korter worden, we in het donker opstaan en ook weer in het donker thuiskomen, de verwarming iets hoger mag en we weer fanatiek kaarsen gaan branden, leven we er naar toe…de kersttijd. En hoewel we ons verheugen op gezelligheid, lekker eten, misschien een klein wijntje, samenzijn met familie en vrienden, zien we er toch ook altijd een beetje tegenop. Kerst levert ook wel weer de nodige stress op.

Begrijp me niet verkeerd. Ik hou van de kersttijd. Sterker nog, ik ben zo’n beetje onder de kerstboom geboren. Het is een knusse tijd vol wollen truien, Skyradio, kerstmenu’s bedenken en ook een tijd van reflectie, van even terugkijken op het afgelopen jaar en nadenken over wat je volgend jaar allemaal anders (zeg maar: beter) gaat doen.

Maar hoe vaak hoor ik mensen niet zeggen: “ik zal blij zijn als die feestdagen straks weer voorbij zijn. Als die kerstboom weer afgetuigd mag worden, de lichtjes naar zolder kunnen en we het normale leven weer kunnen oppakken, gewoon aardappels, vlees, groente.”

Al in de aanloop naar kerst begint die stress, vooral vanwege alle verplichtingen die onlosmakelijk verbonden zijn met kerst. Waar en hoe vieren we Eerste Kerstdag en waar en hoe vieren we Tweede Kerstdag en omdat die dagen voor veel mensen gevuld zijn met familie en schoonfamilie, plakken we er gewoon nog een Derde Kerstdag aan vast….voor de vrienden.

Wat gaan we eten en vooral…worden het weer van die diners waarbij iedereen één gang moet bereiden? Koken voor vier man lukt me nog wel, maar voor 10 of 15 is toch echt wat anders. Gaan we dit jaar wel of geen kerstkaarten versturen of wachten we gewoon tot we kerstkaarten ontvangen en sturen we dan gewoon díe mensen een kaart terug? Doen we een echte boom of zullen we nu eens zo’n nepperd kopen? Lekker makkelijk en we zijn toch nauwelijks thuis met de kerstdagen. En oh ja….cadeaus…ook dat nog.

Kunnen we niet gewoon alles afzeggen en lekker samen op de bank in ons housepak een of andere suffe Netflix kerstfilm gaan kijken…gewoon met een lekker wijntje en een kaasplankje…en op tweede kerstdag naar de sauna….lekker coconnen…of gewoon op vakantie naar de zon?

Toch trappen we er ieder jaar weer in. Ik heb me dit jaar…en dat moet in een vlaag van totale verstandsverbijstering zijn gebeurd…laten verleiden tot vijf kerstdiners. Eén met familie en drie met vrienden en nog een met de collega's. Tot overmaat van ramp is er ook nog een diner met een dresscode en mag ik het aperitief verzorgen. Wat doen we onszelf en elkaar toch allemaal aan.....

Ach ja…het is toch wat…met al die kersttradities. Ik heb me weleens verdiept in de kerstrituelen in andere landen, want wij zijn echt niet het enige rare volk in de wereld. Neem nu de Japanners. Die hebben al maanden van tevoren stress of ze nog wel een plekje kunnen bemachtigen bij de Kentucky Fried Chicken….want daar eten zij het liefst met kerst. Dat begon ooit als een reclamestunt in de jaren ’70 en is uitgelopen op een heuse nationale kerstrage. In Noorwegen zijn ze rond kerst druk met het verstoppen van bezems … om ervoor te zorgen dat de heksen zich niet kunnen verplaatsen, terwijl ze in Italië juist gevulde sokken ophangen voor de heks, die cadeautjes komt brengen. De Duitsers stoppen om één of andere duistere reden een glazen augurk in de kerstboom, de Oekraieners spinnen-webben en in Catalonië zit er een klein mannetje in een hoekje van de kerststal een grote boodschap te doen.

Op IJsland doen ze het heel anders. Niks drukte. Daar kennen ze ‘Jolabókaflóð’, de ‘boekenlawine’. Met kerst geef je elkaar een boek cadeau en daarna kruip je, met een stuk chocola, in een hoek om lekker te gaan zitten lezen. En zo zijn er nog tal van andere, heel bijzondere kerstrituelen in de wereld.

Mijn eigen kerstritueel is om, vaak tijdens de nachtmis, even na te denken over de dingen waar ik dankbaar voor ben. Ik heb veel om dankbaar voor te zijn en mag dus ook absoluut niet klagen en ondanks al die bovenstaande kerststress, kijk ik er ook gewoon erg naar uit en heb ik zin om iedereen weer te zien.

Het goede voornemen? Volgend jaar één kerstavond inplannen met helemaal niets. Vanuit die gedachte sluit ik mijn laatste column van dit jaar af met een speciaal voor die gelegenheid geschreven Haiku.

Eén Kerstavond stil

Even zijn wie je echt bent

Zonder haast of plan