SPIRI

Grappig. Single vrouwen van vroeger, 30 jaar terug of zo, klaagden wel eens over de eenheidsworst aan profielen op datingsites. Dat al die kerels lange strandwandelingen, rode wijn en een diep gesprek bij het haardvuur met je wilden maken, drinken en voeren. Van Frederik uit Heemstede tot Gait uit Almelo alsook Hendrik uit Lemelerveld, allemaal pretendeerden ze romantici pur sang te zijn. Gezien de verwachte teleurstellende praktijk (doordeweeks de working class hero uithangen, zaterdag pimpelen met de boys, zondag brak en boerend op de bank) leverde het betaalde lidmaatschap z’n rendement waarschijnlijk niet op.

Tegenwoordig gebruiken we gratis apps waarop een verbazingwekkend groot deel van het manvolk ineens het woord ‘spiritueel’ als steekwoord onder zijn profiel heeft staan. Zowel Frederik (driedelig grijs, onberispelijke babyface, veel te witte tanden) als Gait (bezweet temidden van z’n voetbalmaten, met een literpul bier aan zijn lippen) die waarschijnlijk in de war is met dat spul waar je het gourmetstel mee aansteekt alsook de modeltreintjessparende Hendrik die nog bij zijn moeder woont. Oké, met mijn

arrogante bakkes bol van de stereotyperingen heb ik in geen van allen nadere interesse getoond, maar toch...

Mijn punt is dat de term spiritueel wat aan betekenisverlies onderhevig lijkt. Zo ook bij mijn yogalessen op de sportschool. Tuurlijk, een muf/sportief ruikend zaaltje biedt geen ideale spirituele voedingsbodem. Net zomin als het gebeul en gebikkel in de aanpalende zalen onder hysterische leiding van een brullende collega instructeur (m/v). En verderop hoor ik immer de hevig stinnende Neanderthalers hun te zwaar geladen barbells van zich af smijten. Dat zijn uitdagingen. Voor mij. Om te accepteren dat mijn doelstelling onhaalbaar is: het brengen van rust, balans, non-dualiteit, innerlijke vrede, eenheid, minzaamheid, volledig naar binnen keren, de zenmodus vasthouden....

Vergeet het maar. Ach, weet je wat, ik doe mijn werk en maak er wel een grappig gymnastieklesje van. Uiteindelijk krijg ik samen met de deelnemers altijd weer de slappe lach om dat geschreeuw, gestin en gesmijt om ons heen. Ook dat is ontspannen.

Voor mijn eigen innerlijke rust pak ik dan wel een (strand)wandeling en een rood wijntje. Zonder haardvuur. En zonder date.