The 'Retired Husband Syndrome'

Sinds kort woon ik samen met een gepensioneerde. Waar ik al jaren droomde van samen koffiedrinken aan de keukentafel, zit ik als vanouds alleen de ochtendkrant door te nemen, omdat hij nog ligt te slapen. Wanneer we samen boodschappen doen blijkt mijn winkelwagen een eigen leven te leiden. Tussen de bananen, de aardappels en de zuivelproducten verschijnen droge worsten, brokken oude kaas en dikke plakken pancetta, alsof de derde wereldoorlog binnen enkele dagen zal uitbreken. 

Als ik met een vriendin wil afspreken, klinkt er vanachter zijn favoriete tijdschrift:

“Waar ga je heen. Hoe laat ben je terug. Wat eten we vandaag?”

Die man die als een schaduw over mijn schouder meekijkt terwijl de groenten worden gesneden. Die zelf zijn vlees wil braden en zich focust op het eindresultaat. 

Die naast me staat, tips geeft. Het mes vast houdt, alsof ik ineens opnieuw moet leren koken. 

Niemand heeft mij vertelt dat zijn pensioen ook mijn leven ingrijpend zou veranderen. Waarom kijken we er dan zo naar uit alsof het leven pas echt begint na je pensionering.

Daar klopt niets van of…zijn er wèl echtparen die het als zodanig ervaren? Een ‘rondje’ door mijn eigen kennissenkring bevestigd het tegendeel, maar er wordt ook over gezwegen. Uit schaamte of hoop dat het met de jaren beter zal gaan.

Misschien is dit wat niemand je vertelt over pensionering. Niet dat het leven stopt of begint, maar dat het opnieuw moet worden afgestemd.

Elke dag weer.