Toetsen des Levens

Vandaag maak ik voor het eerst gebruik van mijn nieuwe toetsenbord. Afgelopen jaren had ik sterk het vermoeden dat het feit dat ik nog steeds niet structureel schrijf, te maken moest hebben met het gemis van het juiste toetsenbord. Ik voelde de intense noodzaak om een toetsenbord te vinden dat het geluid van een ouderwetse typmachine produceert. Dat zou de inspiratiebron zijn waar ik zo naar hunkerde om hetgeen te durven doen waarvan ik weet dat het onlosmakelijk verbonden is met mijn wezen. Aan het gemis van een inspiratievolle accessoire zal het vast liggen.

Na een lange zoektocht en menig winkels bezocht te hebben, heb ik het juiste toetsenbord gevonden dat met perfecte precisie en klank de woorden op het scherm tovert die ik het opdraag. Want ja, waar zou het anders aan kunnen liggen dat ik hetgeen wat ik zo leuk vind, structureel vermijd? Natuurlijk kan het niet liggen aan mijn faalangst en mijn onzekerheden die als een warme, veilige deken om me verwikkeld zijn.

Nee, want als je ouder bent en je bent je bewust van deze hiaten, dan ben je wijzer en laat je je niet langer in een houdgreep wurgen, geheid! Nee, je laat je niet meer leiden door onrealistische angsten en diepgewortelde oordelen die je hebt over jezelf. Nee, het komt door het toetsenbord, werkelijk waar.

Echter merk ik vrijwel direct dat dit wonderschone perfecte toetsenbord met zijn zuivere geluid, net zo tikt als elk ander toetsenbord. Hoewel ik het pas durf toe te geven na zo’n een minuut of acht getypt te hebben, zijn mijn vingers nog steeds verbonden aan mijn lijf dat zich laat leiden door hetzelfde onzekere en angstige hart. Ik ben het zat om over mijn angsten te schrijven en maar niet vooruit te komen. Het lukt me niet om mezelf te bevrijden van de gevangenis waarvan ikzelf de architect ben en mijn angsten de meedogenloze cipier.

Wat een teleurstelling en een schok dat een externe bron, mijn interne chaos niet kan sussen. Het leven is nog steeds hetzelfde leven, de onzekerheden zijn er nog steeds, daar heeft de aanwezigheid van dit nieuwe accessoire niets aan kunnen veranderen, helaas.

Alhoewel het me laat zien dat het gebeurt op het moment dat ik het nu schrijf, de teleurstelling van een toetsenbord en wat dit allemaal vertegenwoordigt en de worsteling die ik dagelijks voer, mij inspireert om mijn gevoelens te vertalen in geschrift.

Well I’ll be damned….